Plac Zgody (Place de la Concorde) w Paryżu

Plac Zgody znajduje się w centrum Paryża w 8 dzielnicy pomiędzy polami Elizejskimi a ogrodami Tuilerie. Plac zajmuje powierzchnię 8 hektarów i jest największym placem w Paryżu.

plac Zgody, źródło aviewoncities.com

Plac powstawał w latach 1755- 1775. W 1772 roku na placu wzniesiono pomnik króla Ludwika XV dla uczczenia wydobrzenia króla z poważnej choroby. Plac zaprojektował Jacques- Ange Gabriel. Na początku znany był jako plac Ludwika XV. W 1793 roku zastąpiono pomnik króla pomnikiem "Liberte" czyli Wolność i plac przemianowano na plac Rewolucji. W centrum placu ustawiona została gilotyna na której zginęło ponad 1300 osób podczas Rewolucji Francuskiej Zginął tu król Ludwik XVI i jego żona królowa Maria Antonina. Nazwa Plac Zgody została zatwierdzona w 1830 roku.

plac Zgody w starszej oprawce, źródło cheminsdememoire.gouv.fr

Pośrodku placu wznosi się obelisk z czerwonego granitu pochodzący z jednej ze świątyń Luksoru. Jest to autentyczny staroegipski obelisk.Hieroglify wykute zostały przez Ramzesa II. Obelisk mierzy 23 metry wysokości i waży około 230 ton. Obelisk w 1831 roku został ofiarowany przez wicekróla Egiptu. Początkowo była to propozycja trzech obelisków, ale ostatecznie tylko jeden ostatecznie trafił do Paryża. Obelisk nazywany jest często Igłą Kleopatry.

obelisk egipski, źródło voyager64.com

Na każdym rogu ośmiobocznego placu znajdują się pomniki kobiet przedstawiające francuskie miasta tj.: Bordeaux, Lille, Lyon, Marsylia, Nantes, Rouen i Strasburg. Zostały one zainstalowane w 1836 roku przez Jacoba Ignaz Hittorfa, który projektował plac Zgody pomiędzy 1833 i 1846 rokiem. W tych samych latach pojawiły się dwie fontanny z brązu (fontanna rzek i fontanna mórz).

fontanna na placu Zgody, źródło justacote.com

Przy placu znajduje się Ministerstwo Marynarki (Hotel de la Marine) oraz ekskluzywne hotele. Miejsce na placu ma również Międzynarodowa Federacja Samochodowa (Federation Internationale de l'Automobile) zajmująca się zarządzaniem sportem samochodowym.

Hotel de la Marine źródło wordpress.com

Z placu Zgody od zachodu można zobaczyć Łuk Triumfalny, od wschodu ogród Tuileries oraz po drugiej stronie Sekwany Pałac Burbonów.

widok na Łuk Triumfalny, źródło francez.ro

Na placu od strony ogrodów Tuileries znajduje się duży parking autokarowy gdzie mają swój końcowy przystanek autobusy m.in. z Polski.

parking autokarowy, źródło flickr.com

Pozostałe zdjęcia:

Plac Zgody z obeliskiem z Luksoru, źródło matematyka.ukw.edu.pl

detal latarni ulicznej, źródło paris.rudolph-holger.de

fontanna, źródło wikimedia.org

hieroglify na obelisku, źródło aviewoncities.com

latarnia uliczna, źródło aviewoncities.com

monument, źródło parisavant.com

obelisk, latarnia, wieża Eiffla źródło staticflickr.com

obelisk, źródło staticflickr.com

plac Zgody w starszej oprawce, źródło staticflickr.com

plac Zgody z Sekwany, źródło staticflickr.com

plac Zgody, źródło destination360.com

plac Zgody, źródło france.tym.cz

plac Zgody, źródło galerie.roi-president.com

plac Zgody, źródło linternaute.com

plac Zgody, źródło over-blog.com

plac Zgody, źródło routard.com

plac Zgody, źródło staticflickr.com

plac Zgody, źródło staticflickr.com

pomnik na placu Zgody, źródło aviewoncities.com

statua, źródło aviewoncities.com

Teatr Odeon (Theatre de l'Odeon)

Teatr Odeon, źródło lovetotravel.pl

Teatr Odeon jest jednym z najstarszych teatrów we Francji. Został wybudowany w latach 1779- 1782. W 1841 roku otrzymał tytuł drugiego "teatru narodowego" Francji.Po II wojnie światowej teatr został połączony z Comedie Francaise. W 1968 roku teatr został zniszczony i dopiero w 1970 roku odzyskał swoją dawną świetność.

teatr Odeon w starszej oprawce, źródło andreas-praefcke.de

Specjalnością teatru są sztuki nowoczesne i nowatorskie. W 1990 roku teatr otrzymał tytuł Theatre de l'Europe co pozwoliło mu na wspieranie różnorodnych nowoczesnych projektów teatralnych w całej Europie.

wnętrze, źródło pocketvox.com

Na scenie teatru odnosili sukcesy wybitni twórcy francuskiego teatru m.in. debiutowała tu Sara Bernhardt i A.Antoine dyrektor teatru w latach 1906- 1914 oraz Berrault kierujący teatrem w latach 1959- 1968. Teatr Odeon wyspecjalizowany jest w sztukach nowoczesnych jak i nowatorskich.

Zdjęcia:

scena, źródło pocketvox.com

wnętrze, źródło flickr.com

widownia, źródło agendaculturel.fr

sufit i żyrandol, źródło travelpod.com

filary, źródło staticflickr.com

Teatr Odeon, źródło staticflickr.comm

Teatr Odeon, źródło staticflickr.com

Teatr Odeon, źródło monument-paris.com

Opera Garnier w Paryżu (Palais Garnier)

Opera Garnier, źródło flickr.com

Gmach opery wybudowany w latach 70- tych XIX wieku. Budynek zaprojektował Charles Garnier. Budowla wzniesiona w stylu elektrycznym. Wzniesiona jest na podziemnej rzece, która zasila podziemne jezioro. Gmach opery Garnier można zaliczyć do najbardziej znanej opery na świecie. Jest symbolem Paryża po Luwrze i katedrze Notre Dame.

Opera Garnier w 1875 roku, źródło ensanluispotosi.com

Budowę budynku rozpoczęto w 1863, ale ukończona zostało dopiero w 1875 roku. Prace budowlane trwały tyle czasu z powodu odkrycia podziemnego jeziora. Jeziorko istnieje po dziś dzień. Była to kryjówka "Upiora w operze". Fasada opery jest ozdobiona kolumnami z różowego marmuru, listwami, rzeźbami oraz dwóch dużych złoconych posągów.

wnętrze opery, źródło parisemotion.com

Wnętrze budynku jest bardzo imponujące. Znajdują się w środku marmurowe schody. Korytarz ma 30 metrów wysokości i 54 metry długości. Opera posiada sufit pokryty mozaikami i dużą ilością żyrandoli. Korytarz opery jest bardzo luksusowy i można śmiało go porównać do korytarzy w pałacu Wersalskim.

korytarz, źródło fr.wikipedia.org

Audytorium opery urządzone jest z czerwonego aksamitu i złotych liści. Znajduje się tu żyrandol ważący ponad 6 ton. W 1896 roku spadł na publiczność i zabił jedną osobę. Motyw z żyrandolem był też użyty w dziele Gastrona Lerouxa "Upiór w operze". Sufit został namalowany przez Marca Chagalla w 1964 roku. Na widowni może zasiąść aż 2200 osób. Na scenie może wystąpić około 450 aktorów.

audytorium, źródło wordpress.com

Opera pierwotnie była nazywana Salledes Capucine, ale wkrótce stał się znany jako Palais Garnier. Był też często nazywany operą Garnier. Opera Garnier była do 1989 roku siedzibą opery paryskiej. Dzisiaj opera używana jest głównie do występów baletu.

opera Garnier, źródło viaje2punto0.com

Opera Garnier znajduje się na placu l'Opera w 9 dzielnicy Paryża.

Zdjęcia:

wnętrze, źródło flickr.com

wnętrze, źródło flickr.com

schody, źródło flickr.com

schody, źródło fr.wikipedia.org

wnętrze, źródło photos-galeries.com

restauracja w środku opery, źródło fr.wikipedia.org

rzeźby na operze Garnier, źródło aviewoncities.com

rzeźby na operze Garnier, źródło aviewoncities.com

złocony posąg, źródło flickr.com

opera Garnier, źródło flickr.com

opera Garnier, źródło aviewoncities.com

schody przed operą Garnier, źródło aviewoncites.com

opera Garnier, źródło flickr.com

opera Garnier, źródło paris.es

dzieła Henriego Rousseau w muzeum Orsay

Henri Rousseau- "Zaklinaczka węży"

Henri Rousseau- Zaklinaczka Węży, źródło plwikipediacom

Obraz olejny namalowany w 1907 roku. Na pierwszym planie widać sylwetkę czarnej nagiej kobiety. Kobieta stoi i zaklina węże dookoła niej. W postać kobiety przygląda się ptak z dziobem w kształcie łopatki. W obrazie bardzo ładnie pokazana jest zieleń przyrody. Obraz po raz pierwszy został pokazany na wystawie Salonu Jesiennego w 1907 roku.

Henri Rousseau- "Wojna"

Henri Rousseau- Wojna, źródło paintinghere.com

Obraz namalowany w 1894 roku. W tym samym roku dzieło zostało pokazane na wystawie w Salonie Niezależnych. Rousseau namalował obraz dwadzieścia lat po konflikcie francusko- pruskiej w 1870 roku. W centrum obrazu widać kobietę trzymającą miecz i pochodnie. Kobieta siedzi na koniu, którego wygląd odbiega od standardowego konia. Wierze wygląda jak hybrydowy potwór. Ziemia pokryta jest stosem ciał i kruków żerujących nad ludzkimi ciałami. Drzewa wyglądają na zwęglone. Chmury na niebie są czerwone.

Henri Rousseau- "Portret Madame M"

Henri Rousseau- Portret Madame M., źródło images-chapitre.com

Obraz namalowany około 1895- 1897 roku. Wśród wielu portretów malowanych przez Rousseau rzadko zdarzało się znaleźć portret całej długości, jak to jest w przypadku Madame M. Obraz przedstawia kobietę w długiej sukni z szerokimi rękawami modnymi w latach 90- tych. Kobieta ma na dłoniach bransoletki i trzyma elegancki parasol z uchwytem. Modelka ma też na szyi żółty szalik. U stóp kobiety bawi się kotek. Modelka najprawdopodobniej należała do zamożnej klasy średniej.

Dzieła Paula Cezanne w muzeum Orsay

Paul Cezanne- "Gracze w karty"

Paul Cezanne- Gracze w karty, źródło polskieradio.pl

Obraz namalowany w latach 1893- 1896. Dzieło przedstawia ludzi grających w karty. Malarz przedstawił dwóch mężczyzn w sposób odmienny od zwyczajnego. Ukazuje skupienie twarzy nie zdradzające żadnych emocji.
W lutym 2012 roku świat obiegła wiadomość że obraz został sprzedany za ponad 250 mln dolarów. Dzieło kupiła katarska rodzina od greckiego magnata George'a Embricosa. Obraz sprzedano w 2011 roku, ale dopiero teraz wychodzą na jaw szczegóły tej transakcji. Obraz w tym przypadku na dzień dzisiejszy jest najdroższym dziełem sztuki.
Dla porównania 5 najdroższych obrazów świata:
1. Paul Cezanne- "Gracze w karty" kupiony za 250 mln dolarów
2. Jackson Pollock- "No. 5" kupiony za 140 mln dolarów
3. Willem de Kooning- "Kobieta III" kupiony za 137,5 mln dolarów
4. Gustav Klimt- "Portret Adele Bloch- Bauer" kupiony za 135 mln dolarów
5. Vincent van Gogh- "Portret dr Gachet" kupiony za 82,5 mln dolarów

Paul Cezanne- "Zatoka Marsylska widziana z Estaque"

Paul Cezanne- Zatoka Marsylska widziana z Estaque, źródło pl.wikipedia.org

Obraz namalowany w latach 1883- 1885. Dzieło przedstawia zatokę Marsylską widzianą z perspektywy Estaque. Malarz porzucił tradycyjną perspektywę, spłaszczenia form. Widać jednolitą płaszczyznę błękitu. Malarz nie przyciemnia też dalszych partii wody morskiej. Skały namalowane zostały grubą warstwą farby. W dziele Cezanne jako jeden z pierwszych wprowadził kominy fabryczne.

Paul Cezanne- "Błękitny wazon"

Paul Cezanne- Błękitny wazon, źródło loustrzyki.edu.pl

Obraz namalowany w latach 1889- 1890. Dzieło przedstawia bukiet z kwiatami. Kwiaty znajdują się w błękitnym wazonie. Obok wazonu z kwiatami leżą trzy jabłka, biały talerz i buteleczka z etykietą. Obraz wyróżnia się harmonią i świetlistością mocnych barw.

Paul Cezanne- "Martwa natura z jabłkami i pomarańczami"

Paul Cezanne- Martwa natura z jabłkami i pomarańczami, źródło musee-orsay.fr

Obraz namalowany w latach 1839- 1906. Cezanne malował martwe kompozycje od początku kariery, jednak dopiero w późniejszych latach gatunek ten zaczął zajmować istotne miejsce w jego twórczości. Jabłka i pomarańcze należą do tego okresu. Dzieło wpisuje się do sześciu martwych natur wyprodukowanych w 1899 roku w paryskim studiu. Każdy z obrazów posiada te same wyposażenie: naczynia, dzbanek zdobiony motywem kwiatowym. Jabłka i pomarańcze to dzieło łączące nowoczesność i bogate piękno. To najważniejsza martwa natura wyprodukowana przez Cezanne.

Dzieła Edouarda Maneta w muzeum Orsay

Edouard Manet- "Olimpia"

Edouart Manet - Olimpia, źródło blogspot.com

Obraz olejny namalowany w 1863 roku. Dzieło przedstawia nagą kobietę, prostytutkę ubraną jedynie w biżuterię i pantofelki zsuwające się ze stopy. Kobieta ma wyzywający wzrok. U stup kobiety da się zauważyć czarnego kota. Obraz wystawiony był w Salonie Paryskim w 1865 roku i wywarł wielkie poruszenie. Po śmierci Maneta jego żona chciała sprzedać obraz amerykańskiemu nabywcy jednak dzięki akcji zainicjowanej przez Clauda Moneta zabrano pieniądze i obraz w 1885 roku przekazano państwu francuskiemu.

Edouard Manet- "Flecista"

Edouart Manet- Flecista, źródło photobucket.com

 Obraz olejny namalowany w 1866 roku. Dzieło zostało namalowane dzięki inspiracji dziełem Diego Velazqueza "Pablo de Vallaolid". Kompozycja przedstawia chłopca ubranego w mundur i grającego na flecie. Manet stosował jednolite kolory. W 1867 roku obraz został zaprezentowany na wystawie którą autor sam urządził. W 1884 roku obraz pokazano na wystawie zorganizowanej po śmierci Maneta. W latach 1872- 1873 obraz był własnością francuskiego kolekcjonera Duranda- Ruela, a między 1873 a 1893 właścicielem dzieła był przyjaciel Maneta kompozytor Jean- Babtiste Faure. W 1894 roku obraz kupił hrabia Isaac de Camondo. Pozostało jego własnością do 1911 roku. Do 1914 roku obraz znajdował się w magazynach Luwru i został pokazany zwiedzającym. W 1986 roku dzieło przeniesiono do paryskiego muzeum Orsay gdzie znajduje się po dziś dzień.

Edouard Manet- "Portret Emila Zoli"

Edouard Manet- Portret Emila Zoli, źródło en.wikipedia.org

Obraz olejny namalowany w 1868 roku. Obraz przedstawia pisarza Emile Zola, który w młodości był przyjacielem innego francuskiego malarza Paula Cezanne'a. Zola był miłośnikiem malarstwa. Maneta uważał za wielkiego artystę. Wielokrotnie bronił Maneta przed nieprzychylnymi opiniami publicznymi. Manet chcąc odwdzięczyć się za przychylność postanowił namalować mu portret. Dzieło przedstawia pisarza w pozycji siedzącej trzymającego w lewej ręce książkę. Pisarz siedzi przy stoliku, na którym widać kałamarz z piórem i broszurę w niebieskiej okładce. W dziele widoczna jest reprodukcja obrazu Maneta "Olimpia". Nad nią widać fragment reprodukcji obrazu Diego Velazqueza "Los Borrachos". Występuje zjawisko obrazu w obrazie.

Edouard Manet- "Balkon"

Edouard Manet-Balkon, źródło plakaty-i-reprodukcje.pl

 Obraz olejny namalowany w latach 1868- 1869. Dzieło przedstawia cztery postacie. Na pierwszym planie widać siedzącą na krześle kobietę którą była Berthe Morisot szwagierka Maneta. Widać też malarza Antoine'a Guillemeta i skrzypaczkę Fanny Claus. Czwartą osobą na obrazie jest ledwo widoczny syn żony Maneta Suzanny Lennhoff Leon Koell Lennhoff, który często występował w obrazach Maneta.

Dzieła Edgara Degasa w muzeum Orsay

Edgar Degas- "Absynt"

Edgar Degas- Absynt, źródło strony.aster.pl

Obraz olejny namalowany w 1876 roku. Artysta w obrazie przedstawił wnętrze paryskiej kawiarni Nouvelle Athenes na placu Pigalle. Widać parę kobietę i mężczyznę siedzących przy stoliku. Przed kobietą stoi kieliszek z jasnozielonym absyntem. Obie postacie są ponure i pogrążone w zadumie. Na pierwszym planie widać naczynie z zapałkami i gazetę na której Degas umieścił swoją sygnaturę. Do obrazu pozowała aktorka Ellen Andre'e i przyjaciel malarza Marcellin Desboutin. Obraz początkowo nosił tytuł "W kawiarni". Jednak Degas zmienił nazwę na "Absynt" wystawiając dzieło w Londynie w 1892 roku.


Edgar Degas- "Orkiestra Opery Paryskiej"

Edgar Degas- Orkiestra Opery Paryskiej, źródło blogspot.com

Obraz namalowany w 1868 roku. Degas starał się w obrazie umieścić jak najwięcej osób. Dominującym elementem w dziele jest kontrabas. Na scenie widoczne są często malowane przez artystę tańczące baletnice. W dziele występują starannie dopracowane elementy światła. Elementy obrazu zostały przeniesione przez Jeana Reinera na ekran w filmie z 1954 roku "French Cancan".

Edgar Degas- "Rodzina Bellellich"

Edgar Degas- Rodzina Bellellich, źródło historiasztuki.friko.pl

Obraz namalowany w latach 1858- 1860. Dzieło przedstawia ciotkę i wuja oraz dwie kuzynki malarza. Degas namalował obraz podczas jego jednej z pierwszych podróży do Włoch. Na obrazie widać opanowanie autora do rysunku klasycznego. W zwięzły sposób wydobyte są efekty światła.

Edgar Degas- "Primabalerina"

Edgar Degas- Primabalerina, źródło historiasztuki.pl

Obraz namalowany w latach 1876- 1877. Kompozycja jest wielopostaciowa, jednak najbardziej wyodrębniona jest postać baletnicy. Dzieło jest nietypowe. Główny element czyli primabalerina jest przesunięta do prawej krawędzi obrazu. Pozostałe postacie są ledwo widoczne obserwują primabalerinę za kulis nie widać ich twarzy.